Uit nieuwsgierigheid was ik beland in het Letterkundig Museum. Het prul dat er via allerlei technologische hoogstandjes tentoongesteld werd, gaf het zichzelf over het paard getilde fossiel de kans om te pronken met haar weetjes. Wanhopig op zoek naar wat inspirerende, hoogstaande teksten ving ik van alle kanten de o zo uitgebreide en diepgaande commentaren "wat is het mooi, hè?" en "wat bijzonder" op.
Kotsmisselijk van dit soort bekrompenheden, maar meer door het gebrek aan ware beleving van literatuur, vluchtte ik de trap af naar beneden.
Even had ik het idee dat ik in een konijnenhol was gevallen daarbeneden. De enigszins simpele zinnen op de meest onwerkelijke muren riekten naar vrijheid, naar koppigheid, naar fantasieën, naar vragen, dwalingen, verliezen, angsten, pijn, humor en waar geluk. Voor ware beleving van literatuur kan je nog steeds het beste een boek lezen, maar ik ben niet te beroerd om te bekennen dat ik regelmatig van mijn stuk gebracht ben daar, een verdieping lager, in het Kinderboekenmuseum.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten