Zo nu en dan hoor ik vanaf de andere kant van een andere muur de onhoudbare stem van een buurvrouw. Ik heb het ongenoegen mogen hebben dit kreng de hand te schudden. Dit kleine, mollige wezen kwam in een zweem van studentikoze arrogantie en platvloerse brutaliteit op mij af gedenderd om mij haar naam te laten weten. Ik had mijzelf nauwelijks voorgesteld of de dubbele onderkinnen deinden schokkerig mee terwijl uit haar achterbakse, gigantische rotkop de volgende woorden werden uitgebrald: "Ja, ik weet het! Ik maak te veel lawaai! Nou, doei!!!".
Vertwijfeld, enigszins geschokt, zag ik het kleine gevaarte weer wegwaggelen. Het is dan ook pas sinds dit moment dat ik haar lawaai slecht kan verdragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten