Het bedrijf staat volgens de brochure voor "mooie producten en diensten van bijzondere mensen". Voor de volle 100%. Dus 100% betrokkenheid van alle medewerkers, 100% aandacht voor de opdrachtgevers, 100% procent aandacht voor hun sociale opdracht, 100% procent duurzaamheid en 100% enthousiasme. Een bedrijf dat natuurlijk staat voor maximale ontplooiing van de o zo gelukkige werknemers die vanzelfsprekend een hart voor deze zaak hebben. Zo stond het allemaal in die prachtige brochure.
Vanwege zijn geestelijke gezondheid werkt hij via dit zogenaamde "arbeidsontwikkelingsbedrijf" in de glastuinbouw. Na het begrijpelijke, maar ietwat overdreven geklaag over het minimumloon dat hij hier kreeg, vertelde hij dat het zwaar werk was. Veel gesjouw met enorme planten. Hij had vaak last van zijn rug. Sinds een half jaar heef hij ook last van uitslag op zijn handen. Hij probeerde het weer recht te praten door te zeggen dat het niet erg is. Hij wilde dit werk niet kwijt, want hij wilde niet in de uitkering belanden, want een uitkering is nog minder dan het inkomen dat hij hiermee vergaarde.
"Ze noemen dit een sociale werkplaats. Ik werk op een sociale werkplaats. Daar werk ik. Ik werk op een sociale werkplaats", zei hij, waarschijnlijk zo herhalend door zijn psychische beperking, waarna hij eindigde met een vraag die ik niet meer los kan laten: "Maar ik snap het niet. Ze noemen dit een sociale werkplaats, maar wat is er sociaal aan? Sociale werkplaats. Wat is er sociaal aan? Weet jij het?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten