We blijven stug op dezelfde manier doorgaan. Als we eenmaal vastzitten in een bepaald systeem, is het eigenlijk onmogelijk om hier nog substantieel grote wijzigingen in aan te brengen.
"We zijn het gewend". "Het is nu eenmaal zo". Met andere woorden: we kunnen er nog enigszins van profiteren, dus willen we niet veranderen. We zijn bang ook nog dat kleine beetje profijt de vernieling in te helpen, ondanks de wetenschap dat datzelfde systeem nog zoveel beter zou kunnen én moeten functioneren.
Daarna begint alles een ontzettende puinhoop te worden. We hebben er alleen maar last van, sommigen lijden er zelfs onder. Systemen klappen uit elkaar, waarna er weer een splinternieuw systeem kan worden opgezet. Deze keer met de juiste veranderingen waarbij iedereen voor eens en voor altijd profijt zal hebben, denken we nog.
Zoiets heet een revolutie. Beetje jammer dat daarvoor de systemen eerst uit elkaar moeten klappen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten