(vervolg op De Volmaakte Zin)
U heeft natuurlijk gisteren de hele avond peinzend urenlang, achter elkaar, uw scherp geslepen ganzenveer vele malen in het inktpotje gedoopt tot dat ene moment dat u uit pure wanhoop uzelf maar inpraatte dat uw bijna-zelfbedachte, trieste, debiele volzinnetje dé volmaakte zin was die voor u eeuwig dacht vast te kunnen leggen op die verse, hagelwitte boterham.
Smachtend, vol valse ambities en ijdele hoop, keek u uit naar dit artikel. Uw zwakke houding in combinatie met uw onwerkelijke dromen hebben u de hele nacht wakker gehouden, u heeft uw werk of uw huishouden in de steek gelaten en u heeft zelfs verzaakt uw eventuele levenspartner de aandacht te geven die hij/zij van u hoorde te krijgen, dat alleen maar omdat u zenuwachtig uitkeek naar dit artikel.
Ik zal u uit uw lijden verlossen. Diegene die wel op dé volmaakte zin zijn gekomen hebben namelijk de ganzenveer allang in tweeën gebroken, het potje inkt vervolgens helemaal leeggegoten op hun verse, hagelwitte boterham en deze uiteindelijk zo snel mogelijk opgeschrokt. De perfecte volzin verterend, jagen deze ware broodschrijvers in hun eigen belevingswereld in één en al concentratie op de volgende, volmaakte zinnen die ver, heel ver, buiten uw bereik liggen.
Wees nu vooral bang en geschokt. Wij zijn woeste barbaren die tot het uiterste gaan voor de perfecte zinnen. Ga nu! Pluk die ganzen kaal! Breng nog wat inkt! Bak nog een brood!
Wees bang en dien ons!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten